ხელბურთის საერთაშორისო ფედერაციის ვებგვერდზე გიორგი ცხოვრებაძესთან ვრცელი ინტერვიუ გამოქვეყნდა.

ქართველი ხელბურთელი საუბრობს სხვადასხვა საკითხზე - საქართველოს ნაკრებზე, თავის კარიერაზე, უცხოეთში თავის დამკვიდრების სირთულეებზე. როგორც მან თქვა, საქართველოს ნაკრებს მომატების პოტენციალი აქვს.

„ხელბურთი ახლა საქართველოში ცოტა უფრო მეტ ცნობადობას იძენს, მაგრამ გულწრფელად რომ ვთქვათ, ჯერ არ არის იქ, სადაც უნდა იყოს. ხორვატია და ჩვენ გარკვეულწილად ვგავართ ერთმანეთს მოსახლეობისა და ცხოვრების წესის თვალსაზრისით. რა თქმა უნდა, ხელბურთი ხორვატიაში ძალიან პოპულარულია. მთელი ქვეყანა იცნობს ყველა ხელბურთელს. საქართველოში ასე ჯერ კიდევ არ არის. ჯერ კიდევ არ გვაქვს ნამდვილად ძლიერი შიდა ჩემპიონატი, სადაც მოთამაშეებს შეუძლიათ განვითარება. თუ გვინდა, რომ გვყავდეს ნამდვილად კარგი გუნდი, გვჭირდება ახალგაზრდა მოთამაშეები, რომლებიც წავლენ და ისწავლიან ევროპულ კლუბებში, საფრანგეთში, ხორვატიაში, სადაც მათ შეეძლებათ მაღალი დონის ხელბურთის თამაში. საქართველოში ეს ჯერ კიდევ გვაკლია.

თუმცა, ვხედავ, რომ ფედერაცია და მთავრობა ყველაფერს აკეთებენ, რათა ქართული ხელბურთი წინ წავიდეს. ჯერ კიდევ შორს ვართ, მაგრამ გვყავს ნამდვილად კარგი მოთამაშეები და ახლა, როგორც ჯგუფი, უფრო მომწიფებულები ვართ. ყველას წინააღმდეგ შეგვიძლია კარგად თამაში. ზოგჯერ სათადარიგოთა სკამის სიღრმის პრობლემა გვაქვს და რადგან პატარა ქვეყანა ვართ, ზოგჯერ მსაჯები ჩვენს მიმართ დიდად კეთილგანწყობილები არ არიან. მაგრამ ეს მესმის. ვფიქრობ, რომ დიდი პროგრესი გვაქვს და გაუმჯობესების დიდი ადგილი გვაქვს.

ხელბურთის თამაში ეროვნული ნაკრების ამჟამინდელი მწვრთნელის შვილთან ერთად დავიწყე. თანაგუნდელები ვიყავით, როდესაც დავიწყეთ. დაახლოებით ექვსი წლის ვიყავი. სკოლაში დავიწყეთ, სადაც სპორტის გაკვეთილები გვქონდა, ხან ფეხბურთის, ხან კალათბურთის. ერთხელ კალათბურთის გაკვეთილი მქონდა და მასწავლებელი ჩემი მწვრთნელის ცოლი იყო. ერთ დღეს ის ვარჯიშზე მოვიდა, დამინახა და შემდეგ ჩემს ოჯახს ესაუბრა. იმ მომენტიდან დრო ხელბურთს დავუთმე. ეროვნული ნაკრების მოთამაშეების უმეტესობა, ახალგაზრდობაში, ყველანი ერთად ვთამაშობდით ერთ კლუბში საქართველოში. კლუბს ერქვა პეგასი, ერთად გავიზარდეთ და ეს ასევე ხელს უწყობს ჩვენს კავშირს მოედანზე.

ვფიქრობ, რომ ახალგაზრდობაში გვქონდა შესაძლებლობა, რომ რაღაცეები გამოგვეცადა. ჩვენი მწვრთნელი ამ მხრივ ნამდვილად კრეატიული იყო. ეს ასევე დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ გარემოში იზრდები. ზოგიერთ მწვრთნელს არ სურს, რომ მოთამაშეებმა კრეატიულად ითამაშონ, მათ სურთ, რომ ისინი რობოტებივით იყვნენ, სისტემას მიჰყვნენ. საკმარისი თავისუფლება გვქონდა, რომ საკუთარი იდეები გამოგვეცადა. ყოველთვის ვაკვირდებოდი სხვა მოთამაშეებს და მინდოდა მათი მიბაძვა, მაგრამ ჩემი სტილით. ყველას თავისი გზა აქვს. მაღალ დონეზე თამაში 15 ან 16 წლის ასაკში დავიწყე და მონპელიეში წავედი. ვფიქრობ, იქ შესანიშნავი სკოლა ჰქონდათ. ვარჯიშებზე ყოველთვის ვმუშაობდით დარტყმის მანერაზე.

ადრე ვცდილობდი ორივე ფეხით ნახტომში დარტყმას, მაგრამ არც ისე ეფექტურად და არც ისე ხშირად, როგორც ახლა. სინამდვილეში ეს 2024 წლის ევროპის ჩემპიონატზე მოხდა. მთელი ტურნირი კუნთის პრობლემა მქონდა. ფიზიკურად არ შემეძლო ერთი ფეხიდან ხტომა, ყოველ ჯერზე, როცა ვცდილობდი, თავს ცუდად ვგრძნობდი. ამიტომ ორივე ფეხით დავიწყე ხტომა და გამომივიდა. ეს უბრალოდ ბუნებრივად, აუცილებლობით იყო გამოწვეული.

როდესაც მონპელიეში ჩავედი, ფრანგულად ერთი სიტყვაც არ ვიცოდი. იქ ყოფნისას ვისწავლე და ახლა თავისუფლად ვლაპარაკობ. საფრანგეთში, განსაკუთრებით სპორტულ გარემოში, ინგლისურად არავინ საუბრობს. მათ სურთ, რომ ფრანგული რაც შეიძლება სწრაფად ისწავლო, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ახალგაზრდა, უცნობი მოთამაშე ხარ, რომელსაც ჯერ არაფერი გაუკეთებია. რა თქმა უნდა, რთული იყო. იქ საკმაოდ რთული პერიოდი მქონდა. ზოგიერთ მოთამაშეს ჩემს გამო პოზიციის დაკარგვის ეშინოდა და ცდილობდნენ ჩემს დაბლოკვას. სიმართლე გითხრათ, ამ ყველაფრის ცოდნის მიუხედავად, თუ კიდევ ერთხელ წასვლის შანსი მექნებოდა, მაინც წავიდოდი. იქ იმდენი რამ ვისწავლე, მენტალურად, ფიზიკურად, ყველაფერი. ამან ისე მომამზადა, როგორც სხვაგან ვერ მოვემზადებოდი.

ქვეყნებში სხვადასხვა სახის ხელბურთს ყველგან სწავლობ. ფრანგული ხელბურთი განსხვავებულია, გერმანული კი სრულიად სხვანაირი. თუ გინდა, რომ საუკეთესო მოთამაშე იყო, ადაპტირებადი უნდა იყო. ახალგაზრდა მოთამაშეებისთვის ამის გაგება ნამდვილად რთულია. ზოგჯერ დიდ გუნდში პოზიციას გიცვლიან, დიდი ხნით სათადარიგოთა სკამზე გსვამენ და მზად უნდა იყო. თუ ხუთ წუთს იღებ, კარგად უნდა ითამაშო, რადგან შეცდომებს არ გაპატიებენ. ეს რეალობაა. ფიზიკურად, ფსიქოლოგიურად, მენტალურად რთულია. ვფიქრობ, რომ ხელბურთი ასეთია. ეს მომთხოვნი სპორტია. ფიზიკურად ძლიერი და ძალიან ჭკვიანი უნდა იყო. ორი მეტრი სიმაღლის არ ვარ, არ მაქვს გარკვეული ფიზიკური უპირატესობები. ამიტომ, საკუთარი გზა უნდა ვიპოვო. ეს არის ის, რაც სუპერვარსკვლავს ჩვეულებრივი მოთამაშისგან განასხვავებს. სუპერვარსკვლავი, ცუდ დღესაც კი, პოულობს გზას, რომ დაეხმაროს გუნდს.

თუ დიდი ქვეყნიდან ხარ, გაცილებით მეტი ადგილი გაქვს გასაუმჯობესებლად და გაცილებით მეტი შესაძლებლობა გაქვს დიდ გუნდებში სათამაშოდ. გზა უფრო ნათელია. თუმცა ვფიქრობ, რომ თუ რაღაც ნამდვილად გინდა, არ აქვს მნიშვნელობა საიდან ხარ. უბრალოდ სხვებზე მეტად უნდა იშრომო, ზოგჯერ ბევრად მეტად. და, არასდროს დანებდე. არასდროს დაიხიო უკან შენი ოცნებების მიღწევისგან. ახლაც კი, 25 წლის ასაკში, ყოველთვის არის ახალი გამოწვევები. ახალი მწვრთნელი, ახალი გუნდი, რაღაც ხდება. ვხედავ - რადგან მე საქართველოდან ვარ, ზოგჯერ, რაც არ უნდა კარგად ვთამაშობდე, ვგრძნობ, რომ უგულებელყოფენ, მაგრამ ეს ჩემი გამოცდილებაა და ამას ვუმკლავდები.

ბოლო ორ ევროპის ჩემპიონატზე ვითამაშე და ძალიან მინდა მსოფლიოს ჩემპიონატზეც ვითამაშო. რამდენიმე ტრავმირებული გვყავს, მაგრამ უნდა გვჯეროდეს, რომ ამ ორ თამაშში მათ დავამარცხებთ. ნაბიჯ-ნაბიჯ მივდივართ. არ მინდა მომავალზე ბევრი ვისაუბრო, რა შეიძლება იყოს ან არ იყოს, მხოლოდ ნაბიჯ-ნაბიჯ. რა თქმა უნდა, ჩვენი თაობისთვის ძალიან დიდი მოვლენა იქნება მსოფლიოს ჩემპიონატზე თამაში“, - თქვა ცხოვრებაძემ.

შეგახსენებთ, რომ საქართველოს ნაკრები, რომელმაც ზედიზედ ორჯერ ითამაშა ევროპის ჩემპიონატზე, მსოფლიოს ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპზე ისრაელს 19-21 მარტს შეხვდება, ხოლო გამარჯვების შემთხვევაში, პლეი-ოფის ბოლო სტადიაზე ესპანეთთან ორი დაპირისპირება ელოდება.